ديه اش نصف ديه توست و مجازات زنايش با تو برابر ...
مي تواند تنها يك همسر داشته باشد و تو مختار به داشتن چهار همسرهستي ...
براي ازدواجش در هر سني اجازه ولي لازم است و تو هر زماني بخواهي به لطف قانونگذار مي تواني ازدواج كني ...
در محبسي به نام بكارت زنداني است و تو ...
او كتك مي خورد و تو محاكمه نمي شوي ...
او مي زايد و تو براي فرزندش نام انتخاب مي كني ...
او درد مي كشد و تو نگراني كه كودك دختر نباشد ...
او بي خوابي مي كشد و تو خواب حوريان بهشتي را مي بيني ...
او مادر مي شود و همه جا مي پرسند نام پدر ...
و هر روز او متولد ميشود؛ عاشق مي شود؛ مادر مي شود؛ پير مي شود و ميميرد ...
و قرن هاست كه او عشق مي كارد و كينه درو مي كند چرا كه در چين و شيارهاي صورت مردش به جاي گذشت زمان جواني بربادرفته اش را مي بيند و در قدم هاي لرزان مردش، گام هاي شتابزده جواني براي رفتن و درد هاي منقطع قلب مرد سينه اي را به ياد مي آورد كه تهي از دل بوده و پيري مرد رفتن و فقط رفتن را در دل او زنده مي كند ...
و اينها همه كينه است كه كاشته مي شود در قلب مالامال از درد ...
و اين، رنج است

استاد شریعتی

پلان اول:

خطر کن ،

وارد بازی شو ، 

چه چیزی از دست می دهی ؟ 

با دست ها ی تهی آمده ایم 

با دست ها ی تهی خواهیم رفت . 

نه چیزی نیست از دست بدهیم 

فرصتی بسیار کوتاه به ما داده اند 

تا سر زنده باشیم

تا ترانه ای زیبا بخوانیم 

و فرصت به پایان خواهد رسید ، 

آری ، اینگونه است که هر لحظه مغتنم است .

...................................................

پلان اول: آری آغاز دوست داشتن است گرچه پایان راه ناپیداست من به پایان دگر نیندیشم که همین دوست داشتن زیباست

پلان دوم: زندگی میکنم چون زندگی کردن اجبار است پس زندگی میکنم به خوبی تا این زندگی را به کام خود و دیگران تلخ نکنم

پلان سوم: زندگی زیباست زشتی های آن دست ماست. اگر ما انسان ها همه ی آرزوهایمان برآورده میشد و خوشبخت بودیم خودکشی میکردیم چرا که هدفی برای جنگیدن و زندگی کردن نداشتیم

این تازه شروع زندگیست

حالا صبوری هم تاب سیل اشک را ندارد

می خوانمت این بار نه در واژه­هایت

که در سکوت سپید نانوشته­هایت

تا بندی نباشم بر پای دوستی

در نیمه راه ماندن و رفتن ایستادم

من این روزها واژه واژه تردیدم

در نیمه راه ماندن و رفتن...

________________________

پلان اول:

فرصتی نمانده  پاهایم خسته است  باید رفت  باید رها شد از حصار تنهایی  نمیدانم چگونه این چراها در مقابل دیدگانم ریلی به امتداد تمام زندگی ساخته اند  شبانه آرزوهایم را در ژرف ترین نقطه ی ذهن کابوس زده ام دفن میکنم و با بقچه ی خاکستری خاطراتم راهی شهر رویایی خیال میشوم و از جاده ی پر از ابهام و تردید میگذرم  گامهای لرزانم سکوت شب را میشکنند و من در برهوت تنهایی خویش به شمارش گامهایم میپردازم

پلان دوم:

امروز پائیز است / نفس باد هنوز پر تپش است / رنگ غم ، رنگ خزان ، زرد و بی تاب و نهان ، در پس نارنجی برگ درخت / آخ گوش كنید این صدا ناله ی پائیز است / زیر پا، ای وای عابران..خش خش برگ خزان / به ! گوش كنید این صدا نعره ی پائیز است...

پلان سوم:

دکتر شريعتي :

 کلاس پنجم که بودم پسر درشت هيکلي در ته کلاس ما مي نشست که براي من مظهر تمام چيزهاي چندش آور بود ، آن هم به سه دليل  اول آنکه کچل بود، دوم اينکه سيگار مي کشيد و سوم  که از همه تهوع آورتر بود- اينکه در آن سن و سال زن داشت چند سالي گذشت يک روز که با همسرم از خيابان مي گذشتيم ،آن پسر قوي هيکل ته کلاس را ديدم در حاليکه خودم زن داشتم سيگار مي کشيدم و کچل شده بودم

پلان چهرم:

به خدا دست خودم نیست اگر می رنجم  / یا اگر شادی زیبای تو را به غم غربت چشمان خودم می بندم /من صبورم اما . . /چقدر با همه ی عاشقیم محزونم !/و به یاد همه ی خاطره های گل سرخ /مثل یک شبنم افتاده ز غم مغمومم ./من صبورم اما . . ./بی دلیل از قفس کهنه ی شب می ترسم /بی دلیل از همه ی تیرگی تلخ غروب /و چراغی که تو را ، از شب متروک دلم دور کند. . . می ترسم ./من صبورم اما . . ./آه . . . این بغض گران صبر نمی داند چیست !!!!

می خواهم خنده دار ترین داستانهای دنیا را بنویسم

می خواهم قشنگ ترین شعرهای دنیا را بسرایم

می خواهم پر بیننده ترین کتاب هارا بیافرم

می خواهم  درباره ی همه چیز بنویسم.بادبادگ ها ببرها گل ها دریاهاو...

تنها یک مشکل کوچ دارم

من سواد ندارم چه کسی به من خواندن و نوشتن یاد می دهد؟

ساعت دقیقا 1.05 بعد از نیمه شب ِ

چشمام باز نمیشن ... خیلی خوابم میاد. از دو روز پیش فقط 4 ساعت خوابیدم. خرخون نیستم ٬ درسا خیلی زیادن جوری که هیچ کاری نمی تونم بکنم به جز اینکه از خوابم بزنم.

یه کافی درست کردم. مثل همیشه کمی تا قسمتی تلخ.

آلبومای Laura Pausini رو دانلود کردم و دارم گوش میدم. با موسیقی همه چیز قابل تحمل تر ِ. دلم خیلی گرفته.. اولا میشد غر بزنم٬ اما حالا دیگه کسی حوصله ی گوش دادن نداره. یه بغضی تو گلومه ... همینجور که دارم کافی می خورم بغضمو فرو می برم. بدم میاد گریه کنم... آدم ضعیف میشه با اشک ریختن نمیخوام به گریه کردن عادت کنم.

واسه همین میگم تنها هستم دیگه. اگه نبودم حالا  حداقل یه نفر بود که بهم بگه غر بزن من گوش میدم. ولی خب بازم بیخیال... روزا خیلی سخت میگذرن اما بالاخره میگذرن.

پس واسه چی وبلاگ زدم؟ که حداقل بتونم واسه ی خودم بنویسم. دلم از همه آدما گرفته.. ۷ میلیارد آدم تو این دنیای لعنتی هستن اما همه تنها هستن ... بازم بیخیال

واقعا اعتقاد دارم که I don't fit into this world ... اما بازم بیخیال

یه رکورد بوک 100 پیج باید تا فردا تحویل بدم. تقریبا 80 پیج رو نوشتم.

یه رکورد بوک دیگه هم دارم اما دیگه اونو نمی رسم بنویسم. حالا شاید نخوابم و اونو هم بنویسم.

همین هفته امتحانای مید ترم که ندادم رو باید بدم. نمیشه گفت میدترم تمام پورشن رو امتحان دارم یعنی مثل اینه که دو تا فاینال بدم....اما بازم بیخیال

یه درد سر جدید هم واسه ی خودم خریدم. که حاضر نیستم از خیرش بگذرم...بالاخره i'll find a way to deal with it. actually i don't deal with things i fight with them and i win and even if i don't win. i don't regret a thing 

شروع کنم به نوشتن رکورد بوک بهتره :دی

می خوام یاد بگیرم Not to judge

نوشتن حس خوبی بهم میده... حتی اگه چرت و پرت باشه... دلم آروم تر شد.